من و تو منفجر می شویم در

پوست های آبی سیاه مان.

می دانی هیچ چیز ما را

جوان نگاه نخواهد داشت

نه مردان و زنان جوانی

که جوانی شان را

در آوازی سرد و کش دار

پرتاب می کنند.

ما آن چیزی هستیم

که هستیم چیزی که

هرگز گمان نمی کنیم که هستیم.

جغرافیای جسم دیگر

وحشی نیست.پژواک ها.

ما هم آهنگ حرکت می کنیم

تا آرام تر بو بگیریم.

پذیرفتنش خیلی سخت است

که گاهی وقت ها پس از نیمه شب

من خسته ام

از تمامی این ها.

پ.ن:من پذیرفتم شکســــــــت خویش را پندهای عقل دور اندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل درد اشنا دیوانه است. میروم از رفتن من باش شــــــــــــاد از عذاب دیدنم ازاد باش گر چه تو زودتر از من میـــــــــــروی آرزو دارم ولی عاشق شوی ارزو دارم بفــــهـــــمی درد را تلخی برخورد های سرد را

من عاشق این دیالوگ فیلم سنتوری هستم :تقدیم به تو که تنهایم گذاشتی تو ای تکرار واژه تنهایی

باز یه پیغام دیگه از علی بدبخت، از علی تنها، علی پرغم، امشب ریختن تو عروسی زدن سازمو لت‌و‌پار کردن ، خودم رو علیل و چلاق کردن . فقط به همین احتیاج داشتم ... مهم نیست . دنبال پماد سالیسیلات گشتم که تو بعضی وقتا روی دست‌و‌پام می‌مالیدی ؟ کجاست ؟ مهم نیست . تمام این حرفها بهانه است ، بهانه های عاشقانه است ...
تنهای بی سنگ صبور ، خونه سرد و سکوت وکور ... توی شبات ستاره نیست ، موندی و راه چاره نیست ... اگر که هیچ کس نیومد ، سری به تنهاییت نزد ، اما تو کوه درد باش ، طاقت بیار و مرد باش ...

پ.ن:شرط رو میبرم و تو گریه میکنی

ولی یه تشگر ویژه از انول و سرباز عزیز دارم

و همچنین بهترین تبریک این  دو متن بود که اینجا میزارم و ممنونم از دو شخس که کامنت خصوصی که اینو برام نوشتند

گرفتاري اين زندگي لعنتي ِ منفور، تو را هم از يادم برد.تو که فراموش شوي انگار ديگر نيستم.انگار حل شده ام در نبودنها.انگار خودم را زودتر به فراموشي سپرده باشم.

چقدر دلم ميخواست آنروز بهترين روز ما بشود توي اين يکسال.ميدانم چقدر بايد دلتنگ شده باشي از من ونه اما دلگير که ميدانم دلت درياست. من ولي خودم را نخواهم بخشيد
تولدت مبارک